Büyük velîlerden ve Tâbiîn’in tanınmışlarından olan Avn bin Abdullah hazretleri, 733 (H.115) senesinde vefât etti.
Bir gün Avn bin Abdullah ağlıyor, gözyaşlarını yüzüne sürüyordu!
Görenler şaşırdılar.
Hayretle kendisine;
“Gözyaşlarını niçin yüzüne sürüyorsun, hikmeti nedir?” dediler.
Bir “âh!” çekti.
Ve cevâben;
“Allah korkusuyla akan göz yaşlarının ıslattığı uzuvları, Allahü teâlâ Cehennemde yakmaz!” buyurdu.
● ● ●
Bir gün de sevdiklerine;
“Ben, Rabbimden tek bir şey istiyorum!” buyurdu.
Merak edip dediler ki:
“O nedir efendim?”
Cevâbında;
“Ona, hiç gıybet etmemiş bir kul olarak kavuşmak istiyorum. Çünkü gıybet, ‘kul hakkı’na girer. Kıyâmet gününde, hiç kimsenin, beni böyle bir şey için aramasını istemiyorum” buyurdu.
Sordular:
“Bunun için ne yapmalıyız?”
Buyurdu ki:
“Dünyâdayken helâlleşin!”
Dediler ki:
“Ya helâl etmezse?”
Cevâben;
“Ne yapıp edin, o helâlliği alın, yoksa âhirette çâresi bulunmaz” buyurdu.