Tâbiîn’in meşhur âlimlerinden Ubeyde bin Muhâcir hazretleri aslen Rum’dur.
112 (m. 730) da vefât etti.
Köleleri satın alır, sonra da âzâd edip serbest bırakırdı.
Bir gün, Rum asıllı ihtiyar bir “köle” kadın gördü.
Onu satın aldı.
Sonra âzâd etti.
Kadıncağız;
“Kimsem yok; nereye gideyim, nerede barınayım, bilmiyorum” dedi.
Bunun üzerine ona acıdı.
“Öyleyse bizde kal” dedi.
Ve evinde misâfir etti o ihtiyar kadıncağızı.
Derken akşam oldu.
Birlikte yediler…
Sonra o kadına;
“Sen kimsin, nesin?” diye sordu.
Aldığı cevaplardan, bu kadının kendi annesi olduğunu anladı…
● ● ●
Bu zât, misâfirine çok ikrâm ederdi.
Evde ne varsa çıkarırdı önlerine.
Bir gün ona dediler ki:
“Çok ikrâm yapıyorsunuz.”
“Evet, biraz öyle” buyurdu.
“Ama malınız azalıyor.”
“Olsun, malım azalıyorsa, ömrüm de bitiyor.”
“Birâzını saklasanız?”
Mübârek zât;
“Mal, saklamak için değil, harcamak içindir. Bırakıp gideceğime, Allah yolunda harcarım daha iyi” buyurdu.