Hanbelî mezhebinin imâmı olan Ahmed bin Hanbel hazretleri, aslen Basralıdır.
Bir gencin felçli bir annesi vardı.
Bir gün oğluna;
“Evlâdım! İmâm-ı Ahmed’e git, sıhhate kavuşmam için duâ etmesini söyle” dedi.
Genç, İmâm-ı Ahmed’in kapısına gidip seslendi.
İçeriden bir ses;
“Kimsin?” dedi.
“Efendim, hasta bir annem var, sizden duâ istiyor” dedi.
İmâm kalktı.
Abdest aldı.
Ve namâza durdu…
İmâmın hizmetçisi, o gence;
“Geri dön, İmâm duâ ediyor” dedi.
Genç geri döndüğünde, annesi kapıda karşıladı.
Zîrâ o büyük zâtın duâsı ve Allahü teâlânın izniyle tam sıhhate kavuşmuştu.
● ● ●
Bu büyük zât, birine
yazdığı mektûbunda;
“Ey kardeşim! Kendine nasîhat eden, yine kendin ol. Bir kusûrun olduğu vakit, gayrinin uyarmalarını bekleme” diye yazdı.
Uykudan uyandığında, abdest alması gecikecekse, teyemmüm ederdi.
Sordular ki:
“Az bir zamânı için teyemmüm etmenizin sebebi nedir?”
Cevâbında;
“Abdestsiz ölmekten korkuyorum! Çünkü ölümün ne zaman geleceği belli değil” buyurdu.