Muhammed bin Yûsüf İsfehânî hazretleri, Tebe-i tâbiînin âlimlerinden olup ibâdete çok düşkündü.
Aslen İsfehânlıdır.
Şöhretten korkardı.
Bunun için tanınmamaya özen gösterirdi.
Harran’a da bu yüzden gelmişti.
Ancak gelir gelmez, oradaki hadîs âlimleri Onun geldiğini duydular.
Yanına üşüştüler.
O ise rahatsız oldu.
Ve oradan da ayrıldı.
Başka bir şehre gitti.
Orada yerleşti.
“Niçin böyle yaptınız?” dediklerinde;
“Tanınmaktan korktuğum için” buyurdu.
● ● ●
Muhammed bin Yûsüf hazretleri, ekmeğini her zaman değişik fırınlardan alırdı.
Sebebini sordular.
Onlara cevâbında;
“Her zaman aynı fırından alırsam, belki fırın sâhibi beni tanır ve hürmet eder de dînimi dünyâya âlet etmiş olurum” dedi.
● ● ●
Bir sohbetinde;
“Özürsüz namaz kılmayan kimseye, Allahü teâlâ onbeş sıkıntı verir. Bunların altısı, bu dünyâdadır” buyurdu.
Sordular ki:
“Onlar nedir efendim?”
Cevâbında;
“Ömründe bereket, yüzünde; Allah dostu kimselerin güzelliği ve sevimliliği kalmaz. Hiçbir iyiliğine sevap, ecir verilmez. Duâları kabûl olmaz. Onu kimse sevmez. Müslümanların iyi duâlarının buna faydası olmaz” buyurdu.