Tebe-i tâbiînin büyük hadîs âlimlerinden Selâm bin Ebî Muti hazretleri 164. (m. 780) senesinde vefât etti.
Kendisi Basralıdır.
Bu zât şöyle anlatıyor:
-Hasen-i Basrî hazretleri oruçluydu.
Akşam olunca iftârını açması için su getirdiler.
Suyu alıp içeceği sırada, ağlamaya başladı!
Merak edip sordular:
“Niçin ağlıyorsunuz?”
Buyurdu ki:
“Cehennemi hâtırladım. Orada azap çeken kimseler, Cennette nîmetler içinde olanlara; (İçtiğiniz o sulardan bize de verin) diye seslenirler.
Onlar bunu işitir.
Ve kendilerine;
(Allahü teâlâ bu nîmetleri kâfirlere haram kıldı) diye cevap verirler. İşte bunu hâtırladım da onun için ağladım!”
● ● ●
Bu zât bir sohbetinde;
“Düşman karşısında bir farz namâzı kılmak mümkün olduğu hâlde terk etmek, yediyüz büyük günah işlemiş gibidir. Yâni Müslüman, her gün beş vakit namâzını kılan insan demektir” buyurdu.
Sordular ki:
“Namâzı kazâya bırakmak için hiç özür yok mudur efendim?”
Buyurdu ki:
“İki özür var. Biri uyumak, öbürü unutmaktır.”