Âmir bin Abdullah hazretleri, Tâbiîn-i kirâmdan bir büyük velîdir.
Bir gün bir kimse onu görüp istifâde etmeye gelmişti kendisinden.
Baktı ki, namâz kılıyor.
Başladı beklemeye.
Büyük velî selâm verdi.
Onu görünce;
“Safâ geldin kardeşim!.. Bana bir şey diyeceksen çabuk söyle ki, işim âcildir” buyurdu.
Adam şaşırdı ve;
“Hayırdır efendim, bu kadar âcil işiniz nedir?” diye sordu.
Büyük zât;
“Ölümü bekliyorum” buyurdu.
Ve yine namâza durdu…
Rûhunu, namazdayken vermeyi çok istiyor ve bunun için namazdan çıkmak istemiyordu.
Arzusu gerçekleşti.
Namazda vefât etti…
● ● ●
Bu zât, bir gün sevdiklerine;
“Âhireti görsem de îmânımda ve ibâdetlerimde bir artma olmaz” buyururdu.
Çoğu geceleri uyumazdı.
Ölüm ve âhireti düşünürdü.
Bu zâtın hiç uyumayıp geceleri hep ağladığını bilenler;
“Niçin uyumazsınız?” diye sordular.
Cevâbında;
“Cehennemin harâreti uykumu kaçırıyor. Cehennem, yakmak için insan beklerken, rahat uyuyanlara şaşıyorum” buyurdu.