Evliyânın büyüklerinden Fudayl bin İyâd hazretleri, 187 (m. 803) yılında Mekke’de vefât etti.
Bir gün halîfe Hârun Reşid, bu büyük velîden nasîhat istedi.
O nasîhat ettikçe, ağlıyordu!
Çok ağlamaktan bayıldı!
Ve yere düştü…
Ayıldığında;
“Ey Fudayl! Birine borcun var mı?” diye sordu.
Hazret-i Fudayl;
“Rabbime kulluk borcum var” buyurdu.
Halîfe;
“Onu kastetmemiştim. İnsanlardan birine borcun var mı?” deyince;
“Hayır, Hak teâlâ bana öyle çok nîmetler verdı ki, kullarına minnet etmiyorum” buyurdu.
Hârun Reşid ona “bin altın” uzatıp;
“Bunlar kendi malımdır ve helâldir, rahatça kullan” dedi.
Lâkin kabûl etmedi.
“Al bunları önümden. Bunca öğüt dinledin, ama hiç faydası olmamış” buyurdu.
● ● ●
Bir gün de;
“Müslüman anne babanın yüzüne, şefkatle bir defâ bakan kişiye, kabûl olmuş bir hac sevâbı verilecektir” buyurdu.
Dinleyenler;
“Bin kere baksa efendim?” dediler.
Büyük velî;
“Bin kere baksa, bin hac sevâbı verilir” buyurdu.