Tâbiîn’in büyüklerinden Atâ bin Ebî Rebah hazretleri, 114 (m. 732) senesinde vefât etti.
Bir gün sohbetinde;
“Bir kimse ibâdetlerini kusurlu görünce, bunların kıymeti artar. Böylece kabûl edilmeye lâyık olurlar. Siz de iyiliklerinizi kusurlu görmeye çalışınız” buyurdu.
Dinleyenler;
“Ama bu çok zor efendim” dediler.
Cevâbında;
“Evet zor, ama kendini beğenmek felakettir. Allahü teâlâ hepimizi bu felaketten korusun” buyurdu.
● ● ●
Bir gün halîfe Abdülmelik, Atâ bin Ebî Rebah hazretlerini ziyârete geldi.
Ve nasîhat istedi.
Atâ hazretleri;
“Ey halîfe! Eshâb-ı kirâmın evlâdına iyi muâmele et, onları incitme. Emrin altında bulunanların haklarını gözet, ihtiyaçlarını gider. Kapını kilitleyip onları dışarıda bırakma!” buyurdu.
Halîfe;
“Efendim, hep başkasının ihtiyâcından söz ettiniz, sizin hiç ihtiyâcınız yok mudur?” diye sordu.
Büyük velî;
“Ben ihtiyâcımı, Allahü teâlâya arz eder, Ondan isterim” buyurdu.
Halîfe duygulanıp;
“Zâten sizi böyle yücelten de işte bu hâlinizdir” dedi.