Ebül Hasen Büşencî hazretleri, Horasan’da yetişen evliyânın büyüklerindendir.
Bu zât bir gün yolda yürürken, gencin biri gelip, ensesine bir tokat vurdu ve gitti!
Halk bunu gördü.
“Sen ne yaptın? O zât evliyânın büyüklerinden Ebül-Hasen Büşencîdir” dediler.
Genç bunları duydu.
Ve çok üzüldü!
Hemen geri dönüp o mübarek zatın yanına geldi.
Çok özür diledi.
Ve affını istedi.
Ebül Hasen hazretleri, o gence; “Sen rahat ol evlâdım! Ben hakkımı helâl ettim. Ama bu hakâret ve bu tokat sizden gelmedi” buyurdu.
Genç suâl etti:
“Kimden geldi?”
“Allahü teâlâdan geldi. Demek; bir kabâhatimiz var ki, bu hâl geldi başımıza” buyurdu.
Tövbe istiğfâr ederek,
yoluna devâm etti.
***
Bu zât bir sohbetinde;
“İbâdet yapanların kendilerini beğenmeleri, fâsıkların günahlarından daha kötüdür” buyurdu.
Ve şunu anlattı:
Bir velî, câmide îtikâf yapıyordu.
Sonra birden çıkıp gitti.
“Niçin çıktınız?” dediler.
“Hâfızların, kendilerini beğendiklerini görüp, onlardan kaçtım” buyurdu.