Abdüllatif Uyan

Semerkand’da medfun bulunan Muhammed bin Fadl Belhî hazretleri büyük velîlerdendir. Semerkand’da kadılık yaptı. 931’de orada vefât etti.   Bir gün şunu anlattı:   Nuh aleyhisselâm zamânında insanlar bin sene kadar yaşardı. O devirde bir kadının oğlu öldü. İki gözü iki çeşme ağlıyordu ki, bir komşusu tâziye için geldi.   Ve onu tesellî edip;   “Niye bu kadar … Devamını oku

Bir genç, Şâh Şücâ-i Kirmânî hazretlerinin büyük bir velî olduğunu işitip, ziyâretine gitti bir gün.   Sohbetini dinledi.   Çok istifâde etti.   Ancak bir kerâmetini görmek istiyordu bu büyük velînin.   Yanında üç gün kaldı.   Hiç kerâmet görmedi.   Kendi kendine;   “Gideyim bir daha da gelmeyeyim” diye düşündü.   O esnâda büyük zât genci yanına çağırıp; … Devamını oku

Büyük velîlerden Şâh Şücâ-i Kirmânî hazretleri, Kirman pâdişâhının oğlu olup, 889’da vefât etti.   Bu zâtın çok sâliha bir kızı vardı ki, Kirman vilâyetinin en güzel kızıydı.   Çok isteyeni vardı.   Babası kimseye vermiyordu. Çünkü o, “takvâ ehli” bir dâmat arıyordu.   Nihâyet câmide tâdil-i erkânla namaz kılan bir “genç” gördü.   Onu gıbtayla seyretti.   Namazı bitince … Devamını oku

Âşık Efendi, Edirne’de yaşayan Allah dostlarındandır. Bir gün sevdiği gençlerden biri gelip;   “Bir nasîhatinizi almaya geldim efendim” diye arz etti.   Mübârek zât sordu:   “Evlâdım! Sizin evde yaşlı insan var mıdır?”   “Var efendim.”   “Kimdir o?”   “Annem efendim, doksan yaşında.”   Gence sevgiyle bakıp;   “Evlâdım! İhtiyarlara hizmet etmek, çok büyük nîmettir. Hele … Devamını oku

Âşık Efendi, Edirne’de yaşıyan Allah dostlarındandır. Hasan Sezâi dergâhında talebe yetiştirirken, 1567 senesinde vefât etti. Zâviyenin yakınına defnedildi.   Bir gün sevenlerinden bir genç, bu zâtı ziyâret niyetiyle çıktı evden. Giderken de;   “Gideyim, Âşık Efendi’nin hânesinde pişen bereketli yemeklerden yiyeyim. Onun ekmeğinde şifâ vardır. Hele kendi eliyle ağzıma lokma koysa, ne seâdettir”  dedi…   Böyle … Devamını oku

Hadîs âlimlerinin en büyüğü olan İmâm-ı Buhârî hazretlerinin ilminin üstünlüğü ve dîninin bütünlüğü her yere yayılınca insanlar her taraftan yanına üşüştü. Ancak bâzı kimseler haset edip, hakkında “dedikodu” çıkardılar. O da Nişâbur’dan Buhâra’ya göç etti. İnsanlar, akın akın gelip ziyâret ediyordu kendisini. Oranın vâlisi bir memuruna; “Git İmâma söyle, yanıma gelsin!” diye emir verdi. O görevli de gelip; “Vâlimiz … Devamını oku

Hadîs âlimlerinin en büyüğü olan İmâm-ı Buhârî hazretleri, 1400 senesinde Buhârâ’nın Cağanyân nâhiyesinde vefât etti.   Henüz küçükken babası vefât etmişti…   Tahsîlini, annesi aldı üzerine. Çocukken gözlerine bir hastalık gelmiş ve bir müddet sonra görmez olmuştu iki gözü de.   Kadıncağız gece gündüz duâ ediyor, şifâ vermesi için Allahü teâlâya yalvarıyordu. İbrâhim aleyhisselâmı gördü gece rüyâsında. … Devamını oku

Büyük velî Alaaddîn-i Attâr hazretleri bir gün talebesiyle sohbet ediyordu…   Bir ara sohbeti kesip;   “Siz mi beni buldunuz, yoksa ben mi sizi?” diye sordu.   Talebeler;   “Biz fakîrler sizi bulduk efendim” dediler.   O zaman;   “Peki, bulun beni öyleyse!” buyurdu.   Ve bir anda kayboldu gözden…   Hatâ ettiklerini anladılar…   Büyük “pişmânlık” içinde;   “Hatâ … Devamını oku

Evliyânın büyüklerinden Alaaddîn-i Attâr hazretleri anlatıyor:   Hocam Behâeddîn-i Buhârî, beni talebeliğe kabul edince; onu o kadar sevdim ve öyle bağlandım ki, bir an bile ayrılmak istemiyordum yanından.   Zîra onun yanında geçirdiğim az bir zaman, onsuz geçen yıllardan daha kıymetliydi benim için.   Birine bir teveccüh etseydi, tasavvufun en yüksek derecesine yükseltirdi bir anda. Bir gün beraberdik … Devamını oku

Alaaddîn-i Attâr hazretlerinin babası, çok “zengin” biriydi Buhâra’da. Öldüğünde çok mal ve para bırakmıştı.   Ama Alaaddîn, hiçbir şey almadı o mallardan.   Gidip Behâeddîn-i Buhârî hazretlerine talebe oldu.   Ne yorganı vardı odacığında, ne de yatağı.   O, bütün dikkatini derslerine vermişti.   Hocası, onun kalbindeki cevheri gördü. Ve hanımına;   “Kızımız büluğa erince, haber ver” buyurdu.   Haber alınca Alâeddîn’in odasına … Devamını oku

Büyük velî Behâeddîn-i Buhârî hazretleri, talebesi içinden en fazla Alâeddîn-i Attâr‘ı seviyordu.   Diğerleri bunu merak ediyor “Hocamız, onu niçin bizden çok seviyor?” diyorlardı içlerinden.   Bir gün hep birlikte bir nehir kenarına gittiler.   Büyük velî sohbete başladı. Bir ara Alâeddîn’e dönüp;   “Alaaddîn kalk!” diye seslendi.   O, bu emirle fırlayıp kalktı.   Bütün talebeler dikkat kesilmişti. Acabâ … Devamını oku

Buhara’da yetişen Alâüddîn-i Attâr hazretleri, büyük bir velîydi. 1400 senesinde Buhârâ’nın Cağanyân nâhiyesinde vefât etti.   Çok zengin, soylu bir aileye sâhipti. Gençken Behâeddîn-i Buhârî hazretlerinin huzûruna edeple girerek “Efendim, beni de talebeliğe kabul eder misiniz!” diye ricâ etti. O mübarek zat da buyurdu ki:   “Kabul ederiz, ama bir şartla. Bir sepet elma alıp, bu elmaları … Devamını oku

Hâce Nizâmeddîn hazretleri, bir gün şunu anlattı sevdiklerine: Fakîr bir adam oltayla balık tutarken pâdişah bunu görüp; “Oltana ilk takılan şey ne olursa, sana onun ağırlığınca altın vereceğim” dedi. Oltaya bir şey takıldı. Ortası delik bir kemik. Hükümdâr; “Şansın bu kadarmış” dedi. Ve o garibi alıp saraya gitti. Adamlarına; “Bu balıkçıya, şu kemiğin ağırlığınca altın verin!” diye emretti. Memurlar o kemiği alıp … Devamını oku