Meymun bin Mihrân hazretleri, Tâbiîn’in büyüklerindendir. 734 (H. 116) da Cezîre’de vefât etti…
Bir gün misâfirleri geldi.
Hizmetçisine seslenip;
“Misâfirlerimize, yiyecek ve içecek bir şeyler getir” dedi.
Hizmetçi;
“Peki efendim” dedi.
Ve mutfağa girip, çorba pişirdi.
Tabaklara koydu.
Ve sıcak çorbaları misâfirlerin önüne koymak için gelirken ayağı takılıp düştü!
Sıcak çorba, Meymun hazretlerinin başından aşağı döküldü.
Garip üzüldü!
Mahcup oldu!
Ve kendi kendine;
“Acabâ bana ne cezâ verecek?” diye çok korktu.
Endîşe ile bekledi!
Hazret-i Meymun;
“Korkma, sana bir şey yapmayacağım!” dedi.
Bu da yetmedi.
“Seni affettim ve Allah rızâsı için âzâd ettim. Haydi, artık hürsün ve istediğin yere gidebilirsin” buyurdu.
● ● ●
Bir gün de bâzı dostları;
“Efendim, isteklerimize kavuşmak için, bize ne tavsiye edersiniz?” diye sordular.
Büyük velî cevâben;
“Tövbe ve istiğfâr edin. Çünkü tövbe ve istiğfârın açmadığı kapı yoktur” buyurdu.