Zührî hazretleri, Tâbiîn’in âlimlerindendir.
124 (m. 742) senesinde, Şam civârında Şegbedâ denilen köyde vefât etmiştir.
Kendisini tamâmen ilme ve kitaplara vermişti.
Bir gün evde oturmuş, kitaplarını da “duvar gibi” etrâfına dizmişti.
Hanımı gördü.
Yanına geldi.
Ve kendisine;
“Vallâhi üzerime üç tâne kuma getirseydin, bana bu kadar ağır gelmezdi” dedi.
● ● ●
Bir gün bu zâta;
“Efendim, Allahü teâlânın en çok sevdiği, hoşnut olduğu şey nedir?” diye sordular.
Cevâbında;
“Allah yolunda akıtılan kan ve Allah korkusuyla akıtılan yaşlar, Allahü teâlânın en çok hoşnut olduğu, sevdiği damlalardır!” hadîs-i şerîfini nakletti.
● ● ●
Bir gün de sohbetinde;
“Allah adamlarını çok sevin ve onların hayât tarzını kendinize örnek alın. Allah dostlarını sevmek, insanın ihlâsını arttırır” buyurdu.
Sordular ki:
“Efendim, bu dünyâda kim kimi seviyorsa, âhirette de onunla berâber olacakmış, öyle mi?”
Büyük velî;
“Evet” dedi.
Ve Peygamber Efendimizin; “Kişi, dünyâda ve âhirette sevdiğiyle berâberdir” buyurduğunu nakletti.